اوضاع جدید و زندگی جدید، به هم ریختگی به دنبال داره! وقتی فکر می کنی همه چی مرتبه و سر جای خودش یهو همه چی به هم میریزه. ذهنم به شدت آشفته است! باید زودتر جمع و جورش کنم. باید همه چی رو زود به دست بگیرم. یه برنامه می خوام. از اون برنامه ها که همیشه خوب جواب می داد. ولی الان با این ذهن درگیر واقعا نمی دونم چی کار کنم....

یادته گفته بودم با سبزی خشک، قورمه سبزی چه جوری میشه؟! حالا فکر کن با سبزی خشک و سینه مرغ عجب قورمه سبزی شد!  هنوز نتونستم این جا گوشت قرمز پیدا کنم. نیست این هندی ها گاو پرستن زیاد اهل غذاهای گوشتی نیستن! بیشتر سبزیجات مصرف می کنن.

برج شرکت میکروسافت

روزها گرمه. این جا توی آپارتمانم حداقل روزی ۴ ساعت آب نیست. وقتی توی اوج گرما زیر کولر گازی دراز کشیدی یهو برق میره و باید توی گرما بال بال بزنی. این هندی های مغز کوچولو هم دو تا کار رو همزمان با هم نمی تونن انجام بدن. به راننده تاکسیه می گی اول برو یه جا میخوام یه برگه کپی بگیرم کله اش رو مثه "حمار" تکون میده اون جور که فکر می کنی فهمیده تو چی میگی. حتی کاغذو نشونش میدی میگی زیراکس که طرف "خرفهم" بشه. بعد می بینی راهشو کشیده رفته به مقصد دومی که می خواستی بری و یه جایی بیرون شهره و هیچ اثری از کپی نیست!

بیخود نیست هند اینقدر مرتاض داره. به سختی عادت کردن این آدما! فک کنم به زودی از منم یه مرتاض دربیاد!

خدایا صبرمو زیاد کن....

توی عمرم چنین بارونی ندیده بودم. در بالکن رو باز کردم. صدای بارون گوش آدمو نوازش میده و دائم شدیدتر میشه. چه آرامشی....

فقط امیدوارم لباس هایی که شستم از بارون خیس نشه. لباس های شسته شده رو نمی تونم توی خونه پهن کنم.

پاورقی: این جا میانه ای وجود نداره! مردم دو دسته اند! فقیر و غنی!

گوش بدید: آره بارون میومد خوب یادمه

تازه کمی جای گیر شدم. تقریبا همه چیز سر جای خودش قرار گرفته. دیگه کم کم باید برنامه ریزی کنم تا شروع کلاس ها کمی درس بخونم و با هندی ها حرف بزنم تا به لهجه های شیرین اساتید هندی عادت کنم. هندی ها آدم های خونگرمی هستن. به راحتی میشه باهاشون ارتباط برقرار کرد ولی حیف که لهجه هاشون در حد تیم ملی افتضاحه!

1.     تا حالا حتی یه دونه هم عکس نگرفتم. فرصت نشده. از طرفی تنهایی حس و حال عکس گرفتن هم نیست.

2.     چقدر خوبه که تکنولوژی اینقدر پیشرفت کرده که هر شب من می تونم بابا و مامان رو ببینم و اون ها هم به همچنین. دیدن خنده ها و تعجب مامانم وقتی منو روی صفحه کامپیوتر می بینه خیلی دل نشینه. وقتی از راه دور برام بوس می فرسته یه جورایی قند توی دلم آب میشه.

3.     هنوزم اون دلتنگیه هست. ولی خوب امیدواری به آینده دلتنگی رو کم رنگ می کنه.

همین الان از فرودگاه برمی گردم. با پدر خداحافظی کردم و اون روانه ایران شد و من این جا موندم.... وقتی پدر رفت سالن بازرسی بغض جمع شده ام یهو ترکید. تا حالا به این بلندی میون این همه آدم گریه نکرده بودم.

سلام

چند روز خیلی سخت رو پشت سر گذاشتم. اینقدر سخت که قابل توصیف نیست. ولی خوب دیگه گذشت. در گیر پیدا کردن خونه و خرید وسایل و رجیستر پلیس و اینترنت و از همه مهمتر سر و کله زدن با این آدمای زبون نفهم و صبور بودم. کیبورد فارسی رو هم به دلیل کمبود جا نبردم و باید عادت کنم که با همین صفحه کلید لپ تاپم فارسی تایپ کنم.

اینم راه اندازی کولر آبی طبقه بالا به تنهایی در خرداد 88. تا بابا نیومده بود خونه رفتم بالای پشت بام و به حساب کولر بیچاره رسیدم. الان توی اتاقم زیر کولر نشستم و این پست رو می نویسم. اینم یه نشونه برای بابا اینا که "می" به تنهایی می تونه زندگی کنه!