روزهای آخری که قراره برای یه مدت طولانی توی شهر و کشور و کنار خانواده و دوستانم نباشم داره زود زود و مثه برق و باد می گذره! همه دوستانم (حالا خوبه تعدادشون خیلی زیاد نیست) انتظار دارن لااقل یه نصف روز براشون وقت بذارم تا باهاشون خدافظی کنم ولی من واقعا ترجیح می دم این روزای آخر کنار خانوادم باشم و تمام زمان باقی مونده رو با اونا صرف کنم. دوستایی که توی اینترنت دارم اون جا هم کنارم هستن پس دلیلی برای خدافظی با اونا ندارم ولی دوست دارم به اونایی که تلفنشونو دارم زنگ بزنم و صداشونو بشنوم و انرژی بگیرم. دوستان دیگه هم شاید 3 دقیقه خدافظی تلفنی کافی باشه. این وسط می مونه دوستان خانوادگی که آدمو شرمنده می کنن و آدم بزرگا برای خدافظی میان خونمون.

غذاهای سخت مثه ته چین و حلیم بادمجان ِ باباپز که به خاطر زحمت زیاد در پختنش کمتر پخته می شد این روزا پخته شد که "می ِ شکمو" راضی باشه و ....

از اونجایی که از کلمه "خداحافظی" خاطره خوشی ندارم، این روزها فقط جوابم یه لبخند و بعدشم "به امید دیداره".

سعی می کنم این روزها خندان باشم که دیگران هم احساس دلتنگی نکنن. دلقک بازی و خندوندن دیگران در راس برنامه های این چند روزه باقی موندس و پدر و مادرم با یه بچه حرف گوش کن طرف هستن. موسیقی های شاد رو با صدای بلند و موزیک های غمگین رو آخر شب و تنهایی و وقتی همه خوابن و با هدفون گوش می دم ولی غصه نمی خورم....

امشب تموم بار و بنه ام رو به زور توی دو تا چمدون جا دادم و متاسفانه نشد که اون سگ نازنازی رو ببرم. فقط به جاش یواشکی پاتریک اون سگ کوچولوی قرمز شنی رو توی پلاستیک لباسام قایم کردم که همراهم بشه.

امروز اصلا حوصله نداشتم برم آژانس هواپیمایی بلیط پرواز داخلی به تهران رو بگیرم. زنگ زدم برای 5 خرداد گفتم بلیطو صادر کنه و چون آژانس خیلی نزدیک بود به مامان گفتم اگه می تونه بره بگیره. مامان رفت و بلیطو گرفت و اومد. من یه نگاه به بلیط انداختمو گفتم خوب خوبه 5 خرداد می رم تهران و فرداش هم از اون جا میرم فرودگاه امام خمینی! دیدم مامان با تعجب نگاه می کنه میگه یعنی چهارشنبه این هفته که میاد میری؟!!!!! من و بابا بلند می خندیدم و من میگم: مامان!!! هنوز باورت نشده؟ مگه بلیط و ویزا و این همه چمدون و جنب و جوش و رفت و اومدو ندیدی؟! و صورت مامان پر می شه از مخلوطی از خنده و گریه....

دیگه فقط مونده جمع و جور نهایی و ده روز دیگه هم پیش به سوی یه زندگی جدید. امیدوارم تصمیمی که گرفتم درست باشه.

می دونی چیه دختر جان؟! الان دیگه وقت پشیمونی نیست! همه کاراتو کردی و تصمیمتم گرفتی. تو هم مثه بقیه میری درستو میخونی یا برمی گردی یا برنمی گردی و می مونی! دیگه نه غصه بخور نه نگران چیزی باش. اینو بدون تو باشی یا نباشی زندگی به همون روال سابق برای همه ادامه داره! دلتنگی یه مدتی برای هر دو طرف هست ولی اونم عادی می شه.

وقتی از بدو تولد تا 32 سالگی همیشه به پدر و مادرت چسبیده باشی حالا دل کندن اینقدر سخته که فکرشم آدمو به دیوونگی می کشونه! یکی نبود به من بگه دختر جان اگه کمی تمبل می بودی و درس نخون، موقع کنکور یه جای دورتر قبول می شدی، و حالا این دوری برای هر دو طرف خیلی عادی بود نه اینقدر تلخ!

روزای سختیه. فقط همین...

دارم فکر می کنم با سبزیِ خشکِ قورمه سبزی چه جوری میشه یه قورمه سبزی خوشمزه درست کرد؟!

بالاخره برای 6 خرداد خودمون و 27 می اونا بلیطمو اوکی کردم.

مسخره ترین کار دنیا اینه که چمدونتو ببندی و نتونی تکونش بدی بعدش بیای بازش کنی و هر چی خریدی خالی کنی بیرون و بگی اون جا هم از این چیزا گیر میاد چرا بار بزنم ببرم؟! خلاصه که وسایلمو تعدیل کردم تا بتونم کتابامو ببرم. بابا میگه اون جا باید دانشجویی زندگی کنی دیگه لوس بازی تموم شد که من توی این لیوان آب نمی خورم و ظرفم باید فلان جور باشه! مامانم که بنده خدا شبا خوابش نمی بره می گه ناراحتم که وسایلتو نمی بری! حالا مشکل می دونی چیه؟ من از هیچکدوم از اینا ناراحت نیستم فقط یه هاپوی پشمالو دارم که یه کم زیادی بزرگه و اگه بخوام توی چمدون جاش بدم مجبورم یه چمدون اضافه ببرم. تا این جا هم مشکلی نیست هاپوی بیچاره وزن زیادی نداره فقط مشکل این جاست که بابای من با این هاپوی بیچاره لجه و به هیچ وجه حاضر نیست به خاطر اون هاپو چمدون اضافه برداره. راه حلی به نظرتون می رسه؟ هاپو رو وکیوم کنم میشه یه جوری توی همون چمدونم جاش بدم؟

سلام

امروز همش به خرید خرده ریز برای رفتن گذشت، قابلمه و ماهی تابه و بشقاب و مگس کش و قاشق و چنگال و لیوان و قندون و زردچوبه و نشاسته و تخته گوشت و گوشت کوب و آب کش و چای صاف کن و اسکاچ و هر چی خرت و پرت که به فکرم می رسید. همیشه موقع خرید خوشحال بودم ولی این بار نه حوصله چونه زدن با فروشنده ها رو داشتم و نه لبخندی بر لبم بود. بابا یه پلوپز فسقلی دو نفره برام گرفته خیلی با مزه اس. اصلا بهش نگفته بودم که امروز قصد خرید وسیله دارم خودش رفته بود خریده بود. همین دیگه فعلا چیزی برای گفتن ندارم.

خداحافظ تا بعد....

هیچی بهتر از خوشحال کردن بابا وقتی خسته از سر کار میاد خونه و سورپرایز تولدش رو البته اونم با دو روز تاخیر می بینه نیست! امشب آقای پدر خیلی دیدنی بود اینقدر ذوق زده شده بود که نمی دونست کیک تولدشو توی دستای من ببینه وقتی می گفتم تولدت مبارک بابایی یا کادوهاشو از دست خواهرم بگیره. وقتی بهش می گم بابا جون صبر کن عکس بگیرم بعد کادوهاتو باز کن با ذوق می خنده و میگه هول شدم آخه تا حالا کسی این جوری برام تولد نگرفته بود.

خیلی از خوشحالی و ذوق زدگی بابا خوشحالم امشب.

یه سفر کوتاه دیگه به تهران داشتم برای کارهایی که سری قبل انجام نشد. و این بار خوشبختانه طی یک پروسه 12 ساعته فشرده و نفس گیر کارها انجام شد. یکی از دوستان خوبم رو که مدتها دوست داشتم ببینم در این سفر دیدم که حسابی به من لطف کرد و من شرمنده محبت هاش شدم.

فردا برای تهیه بلیط اقدام می کنم و تاریخ رفتنم به زودی معلوم میشه. تصمیمم روی 6 خرداد هست که امیدوارم توی این چند روز پر نشده باشه و من بتونم این تاریخ رو برای رفتن انتخاب کنم.  

زمان خیلی سریعتر از اون چیزی که فکر می کنم داره می گذره. به خاطر فشار این مدت حس می کنم بیماریم داره عود می کنه و من دارم تلاش می کنم اتفاقی نیفته که باعث تشدید نگرانی بابا و مامان بشه. باید استرسم رو کم کنم و به خودم یادآوری کنم که این راهی بود که خودم انتخاب کردم و تصمیمی بود که خودم  از روی اختیار گرفتم.

سلام

سخنرانی به خوبی انجام شد و البته از اونجایی که بنده آدم بسیار خوش شانسی هستم از سخنران قبل از من، کامپیوتر پخش کننده اسلایدها هنگ کرد و تا پایان سخنرانی بنده هم درست نشد و من بدون اسلاید مطالبم رو ارائه دادم و دو روز آخر همایش رو چون حوصله نداشتم نموندم و دیشب برگشتم.

یه مشکل در تایید مدارکم توسط وزارت امور خارجه پیش اومد. از اونجایی که گویا بعد از جناب ک.ر.د.ا.ن با اون مدرک قشنگشون همه چی باید طبق قانون انجام بگیره مدارک تا زمانی که توسط وزارت علوم تایید نشه توسط دادگستری تایید نمیشه و به تبع اون وزارت خارجه هم تایید نمی کنه. من می دونستم که وزارت خارجه بدون تایید وزارت علوم مدارک رو تایید نمی کنه. گذاشته بودم تایید وزارت علوم و خارجه رو چون هر دو تهران بودن، همزمان با هم بگیرم. ولی نمی دونستم مهر دادگستری از پارسال تا حالا تغییر کرده. به خاطر یه مهر برگشتم این جا که اون مهر رو هم نزدن چون گفتن از امسال اون مهر باید با رویت تاییدیه وزارت علوم زده بشه! حالا باید دوباره برم تهران! دیگه حوصله بیشتر توضیح دادن ندارم فقط بدونید این پروسه ترجمه مدارک به این صورته که اول وزارت علوم محترم اون رو تایید می کنه بعد دارالترجمه حق ترجمه داره و سپس دادگستری اون مدرک رو تایید می کنه و آخر هم وزارت خارجه! یعنی مثه سابق نمیشه اول دادگستری مهر بزنه. بنابراین یه نفر از شهرستان اگر مدارکشو توی شهرستان بخواد ترجمه کنه، باید دو بار بره تهران یه بار برای تایید توسط وزارت علوم و یک بار هم برای تایید توسط وزارت خارجه! مگه این که همون تهران مدارک رو بده یه دارالترجمه ترجمه کنه! پیشنهاد میدم مثه تموم وزارت خونه ها، دارالترجمه ها رو هم به تهران منتقل کنن تا آدم تکلیف خودشو بدونه! امروز یه خانوم محترم هم در قسمت مترجمی دادگستری به من فرمودند کسی که می خواد بره خارج باید این مشکلات رو هم داشته باشه و تحمل کنه!!!  خلاصه که دست مریزاد! حالا که به ما رسید قانون مندی ترکونده همه جا رو!

پاورقی: خیلی عصبانیم! هم به خاطر اتلاف هزینه برای رفت و برگشت مجدد به تهران و هم هزینه مجدد برای ترجمه مدارک با پروسه بالا! دیگه واقعا با این وضع امید و دل خوشی هم می مونه که آدم وقتی رفت بخواد برگرده؟!