صبح دارم تمرین speaking می کنم. مامان اومده تلویزیون رو با تعجب نگاه میکنه میبینه خاموشه یه نگاهم به من میکنه میگه فکر کردم تلویزیونه داره اخبار میگه!  حکایت اون مامان سوسکه و بچه اش!  حالا هی بگین این اعتماد به نفس کاذبه از کجاس؟! همینه دیگه وقتی مامان میگه مثه اخبارگوی بی بی سی حرف میزنی منم اعتماد به نفسم بیخودی میزنه بالا!

پاورقی: دوشنبه 17 نوامبر امتحان speaking و 20 نوامبر هم بقیه اش! فکر کنم دیگه نوشتنم بره واسه بعد از امتحان چون از این یکشنبه تا یکشنبه دیگه نیستم.

امروز ساعت ده و نیم صبح برق خونه رفت. زنگ زدم 121 یه خانوم تی تیش مامانی گوشی رو برداشته بهش آدرسو اعلام می کنم و میگم برق رفته. مشکل چیه؟ باز اینم می پرسه: همسایه ها برق دارن؟ دیگه به این جمله آلرژی پیدا کردم به خدا. خداییش ببین چند تا پست نوشتم که این جمله "ببین همسایه ها برق دارن" توش هست؟ نمی دونم اینا سیستم ندارن توی محل کارشون که باید خونه به خونه اعلام بشه که برق نیست؟! یا باید از همسایه ها پرسید؟ بهش میگم من کنتور و فیوزها رو چک کردم مشکلی نداره. از همسایه ها هم نمی پرسم. من که مسئول دیگران نیستم! دارم میگم برق نیست! حتی اگه تنها همین یک خونه هم باشه تو وظیفه داری اعلام کنی! دست و پاشو گم کرده یه جواب درست حسابی هم نداده گفته برم از همکارم بپرسم. نیم ساعت بعدش زنگ زدم کلی داد و بیداد راه انداختم که بگو لااقل مشکل چیه که برق رفته! مثلا بگو یه کلاغ نشسته رو سیمای برق، برق گرفتدش افتاده مرده؟ جرأت نداری این چرت و پرت ها رو هم تحویل مشترک ها بدی؟ میگه نمی دونم و حاضر هم نیست به حوادث اعلام کنه که بیان مشکل رو بررسی کنن! فامیلشو می پرسم میگه ما اجازه نداریم اسممون رو بگیم. گفتم: مشکلی نداره! شیفت کاریتون معلومه کی اونجا بوده. الان زنگ می زنم حراست و ساعت شیفتتون رو اعلام می کنم و میگم که یه خانوم اونجا نشسته که به مردم درست جواب نمی ده! اینو گفتم و گوشی رو گذاشتم که برق فورا اومد!

حالا این برق اومدن رو باید بذارم به حساب تهدید که توی این مملکت باید با داد و بیداد و دعوا کارت رو حل کنی؟ من مطمئنم که مثل اون بار که یه آقایی اونجا نشسته بود و گفت این شاسی پریده! اینم باید دستشو دراز می کرد یه شاسی رو می زد بالا که برقا وصل بشه و از تنبلیش حاضر نبود از روی صندلیش بلند شه!

ای خدا چرا ریشه پارتی بازی رو از این مملکت نمی کَنی که یه مشت آدم بی سواد و تنبل نشستن در مصدر کارهایی که با رفاه مردم سر و کار داره؟!

پاورقی:

1-      اینترنتم که دوباره یه باد و بارونی زد، درب و داغون شد!

2-      آشنا نیست؟!

امروز صبح رفتم دادگستری میخواستم یه نامه رو کپی برابر اصل کنم. تا حالا توی دادگستری نرفته بودم فقط گاهی از جلوش رد شده بودم و در این رد شدن ها دیده بودم که یه سری آدم خلافکار رو با دستبند میارن و می برن! اصلا خوشم نمیومد که برای این کار برم دادگستری. دیشب اومدم نامه رو دادم به مامان میگم میشه فردا ببرید برام کپی برابر اصل کنید؟ مامان میگه: من کار دارم. نمی رسم برم. خودت که بیکاری پاشو ببر دیگه. میگم آخه اونجا خلافکارا رو می برن اگه یکی منو اونجا ببینه چی؟ با چشمای گرد شده نگام می کنه و میگه: مگه فقط خلافکارا میرن دادگستری؟ میگم: والا من هر وقت از جلوش رد شدم دیدم که یه نفرو دستگیر کردن دستبند دستشه اصلا دوست ندارم برم اونجا. آخر انگار دلش برام سوخته باشه گفت خیلی خوب باهات میام. صبح زود قبل از این که بابا اینا برن سر کارشون، لباس پوشیده آماده دویدم پایین که یه موقع منو جا نذارن. خلاصه با اسکرت بابا و مامان رفتیم دادگستری. دم درش یه صف طولانی واسه ورود که یه کاغذ میدن که مسئول مربوطه بعدش باید تایید کنه تو اونجا بودی و موقع خروج برگه رو ازت می گیرن. بازرسی بدنی که من ازش متنفرم و بازدید کیف ها که بابا گفت کیف نبر بذار تو ماشین که بعد بهت بر نخوره که کیفمو گشتن! منم فقط یه چند تومن پول گذاشتم تو جیبم واسه تمبر و اینا. خلاصه رفتیم و موقع ورود خانومه گفت: دو نفر که نمیشه واسه یه کپی برابر اصل. گفتم: مامانمه! گفت: مامان نمی خواد که! برو یه مهر میزنن زود برمیگردی و نذاشت مامانم بیاد تو و مامان برگشت پیش بابا. بهش گفتم بمونین تا من بیام! تنها رفتم تو و کارمو انجام دادم. موقع برگشتن به جای این که از در خروج خارج بشم دوباره رفتم سمت ورودی بانوان! گیج داشتم دور خودم می چرخیدم که دیدم خانومه میگه چی شده؟ میگم: می خوام خارج بشم میگه برو اونور برگتو بده به سربازه دم در و برو. داشتم می رفتم اون یکی خانومه داد می زنه آهای کجا خانوم؟ میگم می خوام خارج بشم. ولی چون دوباره باید می رفتم تو که از اون یکی در خارج بشم دوباره بازرسی بدنی کرد. اینم از حکایت می و دادگستری....

پاورقی: فکر کنم نوشته ام خیلی عجولانه شد.  

سلام

از امروز یه اعتماد به نفس کاذب پیدا کردم! امروز 8 نوامبره و من درست 12 روز دیگه امتحان دارم. دیگه دارم برای خودم می چرخم و تفریحی درس می خونم! روزها هم کسی نیست خونه که بگه بچه جون به جای این که این ور و اون ور سرک بکشی و فضولی کنی بشین یه دور دیگه همه چهار تا توانایی رو تمرین کن. 12 روز زمان کمی نیست که تو از الان جوگیر شدی و فکر می کنی علامه دهر شدی!

ولی خوب حس خوبی دارم. یعنی نه این که حالا خیلی بدونما! نه! ولی حس می کنم امتحانم خوب برگزار میشه! مثلا شش و نیم یا هفت که ایده آله!

یک سال از نوشتن توی این وبلاگ دنج در کنار دوستای خوب و انگشت شمارم گذشت و من همچنان هر روز می نویسم.

اگه هر دفعه در اثر دیوانگی های مقطعی وبلاگهام رو پاک نمی کردم فکر کنم الان یه سابقه دار در امر وبلاگ نویسی بودم! از ۸۲ تا حالا! ولی این اصلا مهم نیست! مهم اینه که الان آرامش و آسایش دارم.

دیروز اعصابم خیلی خورد بود الکی داد و بیداد می کردم. هیشکی هم خونه نبود که لااقل سر اون داد بزنم. انگار خل شده بودم! یاد حدودا بیست و شش هفت سال پیش افتادم زمانی که بچه بودم و بعد از مدرسه و نوشتن مشقام می رفتم با بچه ها بازی می کردم. یه دختره بود تقریبا هم سن و سال و هم اسم من. ولی بنده ی خدا از عقل ناقص بود و بچه ها توی محله صداش می زدن ... دیوونه! راه می رفت و می دوید دنبال بچه ها و کتکشون می زد. ولی من هر وقت می رفتم بازی و عروسکمم می بردم می دادم این دختره بازی کنه. اونم منو خیلی دوست داشت و همیشه میومد لپامو ناز می کرد و می کشید و می گفت تو خیلی مهربونی! خلاصه با تنها کسی که اون میون خوب بود من بودم! حالا فکر کنم بعد از این همه سال، خصلت این هم نام من در من نفوذ کرده و منم ... دیوونه شدم!!!

نمی دونم هنوز زنده است؟! اگه هست خدا نگهدارش باشه....

یه موقع هایی مجبوری پشت تلفن اینقدر نرم و لوس  حرف بزنی که هر چی شماره تلفن مستقیم و غیر مستقیم لازم داری سریع با یه درخواست بهت بدن! دفعه های پیش که زنگ می زدم شماره می خواستم میگفتن: نه! خانوم نمیشه! این دفعه اپراتور سازمان مربوطه تند تند شماره ها رو می داد!

اینجا هر شب داره بارون میاد! حالا بذار ببینم باز سال دیگه تابستون آقایون میگن به علت کمبود آب، نیروگاهها کار نمی کنن و باز آب و برق رو سهمیه بندی می کنند؟!

این حساسیت فصلی پاییز واسه پوستم هم بدجوری آزار دهنده است. پوست صورتم خشک میشه و دستم پوسته پوسته! تا کِرِم نزنم به هیچی نمی تونم دست بزنم. کرم هم که می زنم چرب و چیلی میشه و باید دستم مثه جراحا بالا باشه. دستکش هم عادت ندارم دستم کنم چون دستم خفه میشه! الانم که دارم تایپ می کنم مثه کارمندای قدیمی اداره پست یه دستکش سفید نخی دستمه از همونا که بعضی خانوما موقع رانندگی دستشون می کنن که آفتاب نخوره! زود برم تا دستم نمرده از خفگی!

پاورقی: این نوشته رو به حساب اعصاب نداشتن و غرغر نذارین لطفن!

دیشب تا صبح، همراه آسمون، دلم گرفته بود. برای چی؟ یه اشتباه! اونم نه از طرف من، از طرف وکیلی که کارای پذیرشمو انجام می داد. دیدم یه هفته گذشت و زنگ نزد. دیروز بهش زنگ زدم و گفتم دکتر offer من اومد؟ دیدم من و من می کنه. گفت: آره ولی برای Master. با تعجب بهش میگم Master چرا؟ گفت: نمی دونم! ولی یه نفر رو حضوری فرستادم دانشگاه پیگیری کنه ببینه چرا اینجوری شده؟ حالا واقعا نمی دونم اشتباه از دانشگاه بوده یا این آقا! چون من که این وسط مقصر نبودم. اون زمانی که برای پذیرش اقدام کردم کارنامه سه ترم ارشدم آماده بود ترجمه اونا رو فرستادم ولی وکیلم Application form نداد پر کنم و گفت خودش پر می کنه. حالا نمی دونم توی Application form اشتباهی جایی رو پر کرده یا اشتباه از جای دیگس! گفت داره پیگیری می کنه و البته اینم گفت بعید می دونم برای این ترم درست بشه. خلاصه که 6 ماه انتظار من به همین راحتی از دست رفت.

البته نمیشه بدبینانه نگاه کرد! شاید صلاح نبوده! مامان آدم که زیاد راضی نباشه این اتفاقات ممکنه بیفته! دیشب با یه ترفندی جریان رو به بابا و مامان گفتم. اولش با یه نیش باز به بابا میگم: قیافه من به آدمای غمگین و شکست خورده نمی خوره؟! میگه: نه! ولی حتما یه چیزی شده! بگو ببینم؟ بابا از شنیدن این خبر ناراحت شد ولی مامان چون از اولش نگران تنها رفتن من بود چشماش برق می زد. انگار یه جورایی از این اتفاق خوشحال هم شده بود. گفت خوب اشکال نداره همین جا بخون واسه دکترا!

یه چند روزی باید صبر کنم ببینم نتیجه کار چی میشه. دارم تصمیم های جدید می گیرم. مامان میگه سر ضرب تصمیمتو عوض می کنی؟ میگم: برای رسیدن به هدفی که دارم هر چی هم به در بسته بخورم بازم تلاش می کنم. حالا ممکنه در باز نشه ولی یه اپسیلن که میشه مسیر رو تغییر داد. مهم اون هدفه که باید بهش رسید حالا از هر راه درستی.

پاورقی: خوبه که عادت کردم به کنار اومدن با این اتفاقای غیر منتظره! زود همه چی برام عادی میشه و میرم از نو شروع می کنم.

نمی دونم توی این دنیایی که همه ماکزیمم 60- 70 سال زندگی می کنیم و بعدش همه چیزش رو می ذاریم و میریم چرا وقتی واقعا یه کاری از دستمون بر میاد برای دیگران انجام نمیدیم؟! فقط به این فکر می کنیم که ممکنه موقعیت خودمون به خطر بیفته و یا چیزهایی رو که داریم از دست بدیم! در صورتی که هیچ وقت این اتفاق نمی افته.

همیشه از خدا می خوام منو به جایی برسونه که بتونم به همه اونایی که ازم کمک می خوان، کمک کنم و هیچ وقت به هیچ طریقی بهشون نه نگم یا نخوام بپیچونمشون و به این طرف و اون طرف پاسشون بدم و آخر هم هیچی. این نهایت آرزومه....

از صبح امروز نمی دونم چرا نیمه راست بدنم یه درد عجیبی داره که تا حالا اینجوری نبوده. سرم و چشمم و گردنم. شاید به خاطر سنگینی کار این چند روزه بوده. شاید فکر و استرس باعث این موضوع شده. قصدم نگران کردن هیچکس نیست. اینجا می نویسم برای ثبت لحظه هایی که پیش میاد.

چقدر از فوتبال و فوتسال و بازی های مشابهش متنفرم! اصلا صدای گزارشگرهاشو میشنوم حالم بد میشه  و انرژیم تحلیل میره!

چند روز پیش داشتم یه فیلم می دیدم آخر فیلم وقتی داشت اسما می رفت این شعر رو هم می خوند. یه جورایی دیدم شعرش خیلی امیدوار کننده است. یه تیکه هایشو به ذهنم سپردم گفتم حتما توی اینترنت سرچ کنم کاملشو پیدا می کنم که خوب البته پیدا هم شد. انگار یه آهنگه که من آهنگشو نیافتم. نیاز هم به نوشتن معنیش نیست خیلی ساده و روان گفته شده. گذاشتم شما هم لذت ببرید. اگه آهنگشو پیدا کردید به من بدید.

مدتیه که به طور پیوسته استخر می رم و همین باعث شده روحیه ام بهتر بشه! من اصولا با رفتن به استخر در فصل تابستون مخالفم و زیاد هم نمیرم چون هم شلوغه هم بهداشت زیاد رعایت نمیشه ولی از پاییز به بعد که هوا رو به سردی میره و خیلی ها اعتقاد دارن که نباید در فصل سرد شنا کرد، شنا کردن خیلی می چسبه مخصوصا وقتی که سردی آب رو احساس می کنی و تلاش و حرکت می کنی که گرم بشی. یه مربی هیدروتراپی هم دارم که ورزش در آب یادم میده که این کار باعث شده عضلاتم در خشکی هم راحت تر حرکت کنن. بماند که یه موقع هایی از آب که بیرون میام این پاها هر کدوم برای خودشون به یه سمتی حرکت می کنن!

اگه حوصله هم نداشتید استخر رو به زور هم که شده امتحان کنید می بینید که نشاط آوره!